دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1124

شهری تذکره ی منظومی در احوال شعرای زمان خود تألیف کرده است که شاعر باید هدفش گفتن و آگاه کردن باشد نه گمراه کردن. شاعر باید باریک بین و عاقبت بین و اهل خدا و دین باشد تا سخنش به مدد طبع خدا داد نغز و دلپسند افتد و مسلّم سخنی که حالی در اوست، شک نیست که نکوست.

استاد سخن شناس «سعید نفیسی» در ضمن گفتاری که درباره ی آثار منظوم عباس شهری نوشته چنین می گوید: «... در زمان ما سرایندگان بسیارند اما من در میانشان کم کسی را می شناسم که نوبری به جهان سخن و بازار معانی آورده باشد؟ و کسانی که از آثار این گروه از سخن سرایان فارسی زبان واقفند گواهی می توانند داد که سخنان شاعر بدیع گوی نوآور این روزگار عباس شهری یکی از مستثنیات است ...»

وی به سال 1369 شمسی در سن 82 سالگی درگذشت «2».

-*-

هر کس شنید واقعه ی کربلا گریست بر آن شهید کشته ز تیغ جفا گریست

غمخانه شد بسیط زمین در عزای اوچشم جهانیان همه در این عزا گریست

تنها نه چشم عالمیان اشکبار اوست کفرش مخوان اگر که بگویم خدا گریست

در این مصیبتی که خدا صاحب عزاست بی شک که دیده ی همه ی انبیا گریست

آن کشته ای که دین خدا پایدار از اوست از من شنو که تا شنوی در کجا گریست

از دور چون نگاه سوی خیمه گاه کردبر بی کسیّ عترت آل عبا گریست