دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1149

سرش به نیزه فراز آمد و شئون و شرف فرازتر بود از هفت آسمان سر او

سعادتی به زمین داد و دولتی به سماتن مطهّر پاک و سر منوّر او

ندید مهر و مهی و

نیافت دسته گلی سپهر چون سر او، زمین چو پیکر او «2» ***

هر آنچه بیشترش خون ز تن به در می شدگل بهشت جمالش شکفته تر می شد

به پیش نیزه ی دشمن، به شوق حضرت دوست ز شوق جان و تمنای دل سپر می شد

به پیش آن اثری کش به سینه بود ز عشق خدنگ و نیزه و شمشیر، بی اثر می شد

سرم فدای قدوم شهید زنده دلی که از نگون شدن از زین، ز عرش بر می شد

______________________________
(1)- سیمای شاعران فارس در هزار سال؛ ج 2، ص 828.
(2)- شب شعر عاشورا؛ ص 69.