دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1160

اول ز جوان خود گذشتن مصداق عدالت حسین است

بوسید غلام را چو فرزنداین حدّ مروّت حسین است

جان دادن طفل خود در آغوش اندر خورِ طاقت حسین است

افشاند به چرخ خون اصغراین رمز شفاعت حسین است

در سجده سر از تنش جدا شداین پایه ی طاعت حسین است

اندوه اسیری حریمش ما فوق مصیبت حسین است

با سر به قفای بانوان بوداین شاهد غیرت حسین است «2» ***

عابس فرزند شبیب:

روز عاشورا، عیان گشت یکی شور عجیب بانگ یا قومی فرّو به فلک رفت قریب

گفت بن سعد، که هان عابس فرزند شبیب شیر شیران بود و پای نهاده به رکیب