دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1285

ساقی به ساغری ز عطش مستی آفریدافشاند بر کرانه ی عهد الست آب

در حیرتم بر اهل حرم از چه شد حرام با آنکه مهر فاطمه بوده ست و هست آب ***

هوای حسین:

جهان برید سیه جامه در عزای حسین که سوخت شعله ی بیداد خیمه های حسین

ز آه پردوگیان حریم عرش خدای زمانه خیمه برافراشت در عزای حسین

شب است و بادیه تاریک و در به در اطفال حدیث درد که داند؟ به جز خدای حسین

بشوی گرد ملال از رخ یتیمانش به اشک دیده چو باران، به کربلای حسین

ز بندبند زمین و زمان فغان برخاست چه شورهاست خدایا به نینوای حسین

گذشت از سر و سامان و جان به جانان دادهزار جان من و عالمی فدای حسین

شفق ز تشت افق تا گشود چشمه ی خون فلق بریده سرآمد که این به پای حسین