دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 1375

خدا داد نورائی فرزند رحمت اللّه در سال 1311 ه. ش در قریه ی «مالمیر» شهرستان سربند اراک متولد شد. مدت 30 سال در خدمت نظام بود پس از بازنشستگی به گفتن شعر پرداخت و در زمینه ی مدح و مرثیه اشعار زیادی را در قالب غزل، قصیده مثنوی، مسمّط و سایر قالب های شعری سروده است. سروده های او را مدّاحان اهل بیت در محافل مذهبی می خوانند «1».

-*-

زنده ی عشق:

من عاشق دلباخته ی روی حسینم من بسته به سر سلسله ی موی حسینم

خواهم که رُخش بینم و جان را بسپارم من زنده به عشقِ رخ نیکوی حسینم

با مهرِ حسین است عجین خونِ تن من در مدرسه ی عشق هنر جویِ حسینم

بر طره ی گیسویِ حسین بسته دلِ من صیدم که به دام خم ابروی حسینم

از مهر حسین پُر شده ذرات وجودم من بانگِ ضعیفی ز هیاهوی حسینم

گر او بپذیرد به غلامیش کنم فخرمن چاکرِ زوّار سرِ کوی حسینم

گر همچو غباری سر قبرش بنشینم خرسندم از این امر که پهلوی حسینم