دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 157

ز بعد او به نقی (ع) التجا کن از دل و جان که روز حشر نگردی ذلیل و بی ناموس

قرین روضه ی پرنور عسکری (ع) باشدهر آن دعا که برآید به صبحدم ز نفوس

شوند غاشیه «1» کش پیش مهدی هادی (ع)هزار شاه جهاندار چون جم و کاوس

ترا ز دوستی آل مرتضی (ع) پرسندبه روز حشر، نه از عمرو و بکر و حرب بسوس «2»

جوی محبّت اولاد مصطفی (ص) در دل به نزد عقل به از تخت و تاج کیکاوس «3»

______________________________
(1)- غاشیه: جامه ای نگارین یا ساده که چون بزرگی از اسب پیاده می شد بر زمین می پوشیدند. غاشیه کشیدن کنایه از اطاعت کردن.
(2)- بسوس: نام زنی است از عرب که به واسطه او جنگ عظیم میان دو قبیله واقع شد و از این جهت

در شآمت و حماقت ضرب المثل شده است.

(3)- مجالس المؤمنین؛ ج 2، ص 178.