دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 190

بس آتشی ز اخگر الماس ریزه هاافروختند و در حسن مجتبی زدند

وانگه سرادقی که ملک محرمش نبودکندند از مدینه و در کربلا زدند

وز تیشه ستیزه در آن دشت کوفیان بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند

پس ضربتی کزان جگر مصطفی دریدبر حلق تشنه خلف مرتضی زدند

اهل حرم دریده گریبان گشوده موفریاد بر در حرم کبریا زدند

روح الامین نهاده به زانو سر حجاب تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب

5

چون خون ز حلق تشنه او بر زمین رسیدجوش از زمین به ذروه «4» عرش برین رسید

نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب از بس شکستها که به ارکان دین رسید

نخل بلند او چو خسان بر زمین زدندطوفان به آسمان ز غبار زمین رسید