دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 206

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:814

حکیم شفایی اصفهانی

شرف الدّین، حسن فرزند حکیم ملّای اصفهانی مشهور به حکیم شفایی، از پزشکان نامی و از گویندگان نامدار اصفهان در قرن پانزدهم هجری بود. میرداماد از او تمجید کرده است. شفایی طبیب خاص و ندیم شاه عباس اول بود. در انواع نظم از قصیده و غزل و مثنوی طبع آزمایی کرده و آثاری شیوا از خود به جا گذاشته است. از جمله مثنویی در وزن حدیقه ی سنایی به نام «نمکدان حقیقت» گفته که از غایت لطف برخی آن را از سنایی برتر می دانند.

حکیم شفایی به سال 1038 ه ق. وفات یافت. «1»

-*-

سرو ز پا فتاده ی، باغ جنان حسین شاخ گل شکفته ز باد خزان حسین

پژمرده گلبنی که لب غنچه تر نکرداز جویبار حسرت آخر زمان حسین

آن لاله ی غریب که بر جان خسته داشت چون گل هزار چاک ز تیغ و سنان حسین