دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 219

ایّام تیره شد چو محرّم فرا رسیداین ماه داغ ناصبه ی سال و ماه شد

خورشید کرد دعوی ماتم رسیدگی رنگ شکسته بر رخ زردش گواه شد

هرکس که گریه کرد درین مه ز سوز دل جبریل شد ضمان که بری از گناه شد

فردا چو گل شکفته شود پیش مصطفی رویی که اندرین دهه هم رنگ کاه شد

در گریه کوش تا بتوانی که در خور است عذر گناه عمر ابد دیده ی تر است دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:819

6

فریاد از دمی که شهنشاه دین پناه در بر سلاح جنگ فروزان چو برق آه

آمد برون ز خیمه و داغ حرم نمودبا خیل درد و حسرت و با خیل اشک و آه

بی اهتمام حضرت او، اهل بیتِ شرع چون شرع در زمانه ی ما مانده بی پناه

از دود آه اهل حرم شد سیاه پوش چون خانه های اهل حشم خیمه های شاه