دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 226

از طعنه ی ملامت روحانیان بسوخت گوی زمین در آتش غیرت سپندوار

روحانیان پاک از این غصه خون شدنددل های دردناک چه گویم که چون شدند

11

بار دگر که سرور جان بخش دلستان آمد به قصد حمله ی آن قوم بیکران

پوشیده درع «1» احمد مختار در بدن بربسته تیغ حیدر کرّار برمیان

در بر زره ز جعفر طیّار یادگاربر سر عمامه ی حسن مجتبی نشان

تیغی چو برق تند و سمندی چو شعله چست بگرفته آب در کف و آتش به زیر ران

آبی به رنگ شعله ی آتش زبانه داراما به گاه حمله ی دشمن زبان مدان

شد آب و در ربود مرآن مشتِ خار و خس شد آتش و فتاد در آن جمعِ ناکسان

کرده چو شعله از کفِ سینه زبان برون وز تشنگی عقیقِ لب آورده در دهان