دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 230

بود اهل بیت را به تو دل خوش ز هر ستم خوش بر جراحت همه مرهم گذاشتی

روح رسول از غم این غصّه خون گریست جان بتول زار چه گویم که چون گریست

14

آه از دمی که فاطمه فرزند مصطفی آن مادر حسین و حسن سرور نسا

با جیب پاره پاره و با جان چاک چاک در معجر مصیبت و در کسوت عزا

آید به عرصه گاه قیامت به صد خروش برکف شکسته گوهر دندان مصطفی

برفرق سر چو لاله شده موج زن به خون عمامه به خون شده رنگین مرتضی

از دست راست جامه سبز حسن به دوش وز چپ لباس لعلی سلطان کربلا

آید به وحشتی که فتد زلزله به عرش آید به شورشی که دَرَد صفّ انبیا

افغان گرفته از سر این شیوه ی شنیع فریاد بر کشیده ازین جرم و ماجرا