دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 261

برگِرد عرش مرثیه خوان است جبرئیل در آسمان به حلقه ی کرّوبیان عزاست

خامش نشسته بلبل ازین غم

به طرف باغ وز بانگِ نوحه سربه سر آفاق پر صداست

بر لب حدیثشان غم فرزند فاطمه است حور و پری که بر تنشان پیرهن قباست

از مصطفی و آل، حیا در جفا نکردبا ما زمانه را سر و برگ وفا کجاست؟

جمعی که عالم است طفیل وجودشان بنگر به حالشان ز جفا و ستم چه هاست

چون خون نور دیده ی زهرا به خاک ریخت خون گر رود ز دیده ی گریان ما، رواست

از قصّه لب ببندم و گریم درین عزاخود طاقت شنیدن این ماجرا که راست؟

جن و ملک به نوحه در آمد، عزای کیست؟این شور در زمین و فلک از برای کیست؟

2