دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 272

برخاست صرصری ز نفاق تو در جهان گلهای بوستان نبی را به باد داد

آنی که بستی آب به رو اهل بیت رااز حلقشان به خنجر کین چشمه ها گشاد

از تند باد جور تو ای مایه ی فسادآزاده سرو باغ امامت ز پا فتاد

شرمت ز بو تراب نیاید، زهی جحود!بر دیده ی تو آب نیاید، زهی عناد!

تشبیه شده که امام حسین علیه السّلام گوهر این صدف است.

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:842 چشم شفاعتت ز که باشد به روز حشرفریاد مصطفی چو برآید برای داد

ترسم در آتش تو بسوزند عالمی چون گرم انتقام شود داور عباد

آه این چه آتشست که جور تو برفروخت افروخت آتش که جهان را به ناله سوخت