دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 378

گیرم که من به کیش شمایم گناهکارآخر گنه چه آمد از این طفل بی گناه

جز با زبان تیر، جوابش کسی ندادجز زهر داده

پیکان، آبش کسی نداد

8

از سوز سینه در دل او چون نماند تاب تیغ از میان کشید شه دین چو آفتاب

شمشیر شلعه بار برآورد از نیام چون آفتاب و صاعقه از چرخ و از سحاب

روباه وار جمله گریزان شدی سپاه هردم که کرد حمله بر اعدا چو شیرِ غاب

رُمحِ فلک شکاف چنان کرد سرکشی در دست او که زَهره ی افلاک گشت آب

چون دید کردگار که از ضرب تیغ اوشاید که از خیام فلک بگسلد طناب

بهر بقای عالم و ابقای کاینات از ماورای عرش به جبریل شد خطاب