دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 381

مفهومش اینکه آنکه صفابخشِ مروه بودشد خون او به فتویِ مروانیان مباح

بُد سینه ای که شرح وی از نور کردگارصد ره ز تیغ قوم دغا یافت انشراح

تن های یاورانش غلطان به خاک و خون سرهای سروران همه بر تارک رماح «2»

بر تن حنوطشان همه از خاک کربلااذ حرّک النسیم و اذ هزّت الرّیاح «3»

سرمایه ی فلاح بود گریه بر حسین یا معشر الاحبّه حیّوا علی الفلاح «4»

گریان چو چشم فاطمه گشت از غم پدرمن عینی البتول عیون الدّموع فاح «5»

چون این خبر به فاطمه ی مصطفی رسیدآوای ناله از وی تا نینوا رسید

11

برچیده شد چو مسند شاهنشه زَمن برپا نمود چرخ سراپرده ی فتن

کردند کوفیان لعین شامیان شوم سوی سرادق شه دین جمله تاختن