دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 458

11

داند خدا که تا که به پا کرده خافقین «1»کس سر نداده در ره مهرش به از حسین

جان را شمرده در تن خود دَینی از حبیب و انگه نمود در بر جانان ادای دَین

علمش چو عین بوده، سراسر نقوش علم آورده خوش ز علم، سراسر به سوی عین

آن را که عینِ هستی خود نصب عین شدتبدیل عین هستی خویش است فرض عین

زان حالتی که بین وی و حق وقوع داشت تا حالت تصوّر ما، بس که فرق و بین

او را نبود عجز به دشمن ز بیم جان صفین نه کم ز غزوه ی بدر آمد و حُنین

این بود حکمت ار ننمودی علاج خصم شاهی که حکم داشت به تغییر عالمین

ای پادشاه عادل و ای داور قضادر این قضیه چاره چه باشد به جز رضا؟

12