دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 461

بر هر که بنگری به گریبان نهاده سربر هر چه بگذری به مصیبت نشسته زار

از ذرّه تا به مهر همه گشته نوحه گراز خاک تا سپهر همه گشته سوگوار

هر قمریی به مرثیه خوانی به بوستان هر بلبلی به نوحه سرایی به شاخسار

نزدیک شد که شعله ی آه جهانیان در نیلگون خیام فلک افکند شرار

ماه محرّم است که در دهر شد عیان یا صبح محشر است که گردیده آشکار

روز قیامت ار نبود از چه خلق رابینم کبود جامه و گریان و بیقرار؟

جانم گداخت از غم جانسوز اهل بیت آبی بر آتشم بزن ای چشم اشکبار

این آتش نهفته که اندر دل من است ترسم جهان بسوزد اگر گردد آشکار

از گریه ی من است بگرید اگر سحاب از ناله ی من است بنالد اگر هزار

چون نیست هیچ کس که بود غمگسار دل اندوه دل