دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 485

هم دین تباه گشت و هم اسلام بی پناه زان ضربتی که بر گلوی شاه دین رسید

مهر و مه و زمین و زمان گشت خون فشان آن دم که خون ناحق او بر زمین رسید

کرّوبیان تمام فتادند در گمان کآثار حشر و واقعه ی واپسین

رسید

اجرام منکسف شد و اجسام مضطرب بر حجّت خدای چو ظلمی چنین رسید

لرزید عرش و کرسی و آثار انقلاب تا قرب بارگاه جهان آفرین رسید

جز ذات ذو الجلال که ایمن شد از زوال عالم تمام مضطرب آمد از این ملال

8

چون رفت بر سنان، سر آن شاه نامداروجه خدا ز نوک سنان گشت آشکار

گفتی که بود رمح سنان از درخت طورکز وی مدام بود عیان نور کردگار