دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 488

در بر و زد آه و شد ز هوش آمد به هوش و باز به آه و فغان فتاد

لختی به او سرود چو حال دل ملول با جدّ خویش شکوه کنان گفت کای رسول:

10

«این کشته ی نهان شده در خون، حسین توست وین جسم چاکِ ناشده مدفون، حسین توست

این تشنه ی فرات که شد تشنه لب شهیدوز دیده راند دجله و جیحون، حسین توست

این مردمان دیده که مانند طفل اشک آغشته گشته یکسره در خون، حسین توست

این خسته ای که بر تنش از تیر، بال و پرهمچون فرشته آمده بیرون، حسین توست

این آسمان مجد که از سوز تشنگی دود دلش گذشته ز گردون، حسین توست

این رهنمای با دل و دانش که عقل پیراندر مصیبتش شده مجنون، حسین توست

این بی کس غریب که تنها جهاد کردبا جیش اندک و غم افزون، حسین توست