دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 538

1

باز از افق هلال محرّم شد آشکاروز غم نشست بر دل پیر و جوان غبار

باز آتشی ز روی زمین گشت شعله ورکافتاد از آن به خرمن هفت آسمان شرار

برخاست از زمین و زمان شور رستخیزوز هر طرف علامت محشر شد آشکار

گفتی رسیده وقت که زیر و زبر شودیکسر بنای محکم این نیلگون حصار

چون کشتی شکسته به دریای موج زن روی زمین ز غلغله شد باز بی قرار

کردند خاکیان همه از آهِ آتشین تیری که کرد از جگر نه فلک گذار

از حربگاه، اسب شهنشاه دین مگربرگشت سوی خیمه دگر باره بی سوار

پیرایه بخش چهره ی صبر و رضا حسین سرمایه ی شفاعت روز جزا

حسین