دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 541

چون گل مکن ز دوری من چاک پیرهن چون از برت روانه چو باد صبا شوم

مخراش روی خویش و مکن موی خود که من شرمنده پیش بارگه کبریا شوم

روشن شود دو چشم پیمبر به روز حشرگر زیر سمّ اسب عدو توتیا شوم

ترسم ز سوی عرش رسد آیت بدا «1»بگذار تا به کام دل خود فدا شوم

بردار کودکان مرا نزد خود چو من فردا ز زین اسب به میدان جدا شوم

رفتند مادر و پدر و جدّ من ز پیش من هم پی زیارتشان از قفا شوم»

زینب چو این شنید به سر برفشاند خاک زد دست و کرد بر تن خود جامه چاک چاک

5

چون شاه دین به عزم شهادت سوار شدچشم ملک به عرش برین اشکبار شد

خورشید همچو طشت پر از خون گریست هول قیامت از همه سو آشکار شد