دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 543

چون شاه دین به خاک درآمد ز پشت زین بنهاد روی خویش به شکرانه بر زمین

ابری ندید بر سر آن دشت، غیر تیغ قصدی نیافت در دل آن قوم، غیر کین

هرجا فکنده دید گلی یاسمین عذارهر سو فتاده یافت مهی مشتری جبین

بر صبر او ز جمله ی کروبیّان قدس برخاست در صوامع افلاک آفرین

خاکی که غرقه گشت به خون گلوی اوبردند بهر غالیه «1» موی حور عین

از داس کوفیان جفا پیشه شد تهی باغ نبی ز لاله و شمشاد و یاسمین

بگریست وحش و طیر بر آن جسم کزو ربوددیو پلید شوم هم انگشت و هم نگین

گفتی رسیده وقت که عالم شود خراب وز باد قهر کشته شود شمع آفتاب

7

چون اهل کوفه دامن کین بر میان زدنددامن بر آتش غم خلق جهان زدند