کتابخانه بالقرآن

دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 545

صفحه 545

(1)- غالیه: بوی خوشی است مرکب از مشک و عنبر و جز آن به رنگ سیاه که موی را بدان خضاب کنند.

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:948 پس گفت: کای گروه چه گویید در جواب خواهد چو دادِ ما ز شما داور حسین؟

جنبان شود زمین قیامت ز اضطراب گیرد چو ساق عرشِ علا مادر حسین

گریان شود جن و ملک چون به روز حشرگیرد به گریه دامن جد، دختر حسین

اجر نبی مودّت قُربی مگر نبودگردید پس جدا ز چه از تن سر حسین

داغی نباشد اینکه رود سوز او برون تا روز حشر از جگر خواهر حسین

بگذشت آنچه بر دل زینب ز درد و غم بگذشتی ار به کوه فرو ریختی ز هم

در دشت کین سکینه چو بر شاه دین گریست برخاست شورشی که زمان و زمین گریست