دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 546

گریان شدند یکسره کروبیّان قدس کرسی به لرزه آمد و عرش برین گریست

ابلیس شد ز کرده پشیمان و شرمناک جبریل ناله کرد و رسول امین گریست

بر آسمان فرشته ز غم جامه چاک کردوز سوز دل به خلد برین حور عین گریست

اسبان به زیر زین و ستوران به زیر باراز درد هر که بود در آن دشت کین گریست

از تاب خشم، آتش دوزخ زبانه زدبر خود جهان ز بیم جهان آفرین گریست

چون لاله رنگ روی زمین چون گه وداع از سوز دل بر آن تن چون یاسمین گریست

پس گفت: «ای پدر ز چه بر خاک خفته ای بی سر به خاک با تن صد چاک خفته ای؟»

10

آن تن که بود دامن زهراش جای خواب عریان فتاده بود سه روز اندر آفتاب

زان لعل لب که آب حیات رسول بودکردند کوفیان جفا پیشه منع آب