دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 553

گفتی شکسته مجمر گردون و از شفق آتش گرفته دامن این نیلگون قباب

از کِلّه ی «3» شفق، به در آورده سر، هلال چون کودکی تپیده به خون در کنار آب

یا گوشواره ای که به یغما کشیده خصم بیرون ز گوش پرده نشینی چو آفتاب

یا

گشته زینِ توسن شاهنشهی نگون برگشته بی سوار سوی خیمه با شتاب

گفتم مگر قیامت موعود اعظم است آمد ندا ز عرش که ماه محرّم است

2

گلگون سوار وادی خونخوار کربلابی سر فتاده در صف پیکار کربلا

چشم فلک نشسته ز خون شفق هنوزاز دود خیمه های نگونسار کربلا

فریاد بانوان سراپرده ی عفاف آید هنوز از در و دیوار کربلا