دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 557

5

شد آفتاب دین چو روان سوی رزمگاه از دود آه پردگیان شد جهان سیاه

در خون و خاک خفته همه یاوران قوم وز خیل اشک و آه ز پی یک جهان سپاه

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:953 سرگشته بانوانِ سراپرده ی عفاف زد حلقه گرد او همه چون هاله گرد ماه

آن سرزنان به ناله، که شد حال ما زبون وین مو کَنان به گریه، که شد روز ما تباه

پس با دل شکسته جگر گوشه ی بتول از دل کشید ناله و افغان که یا اخاه

لختی عنان بدار که گردم به دور تووز پات ز آب دیده نشانم غبارِ راه

من یک تن غریبم و دشتی پر از هراس وین پرشکستگان ستمدیده بی پناه

گفتم تو درد من به نگاهی دوا کنی رفتی و ماند در دلم آن حسرت نگاه

چون شاه تشنه داد تسلّی بر اهلِ بیت برتافت سوی لشکر عدوان سرِکُمَیت