دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 705

نباشد دستگیر این کودکان را، دست گیر ای شه نباشد غمگسار این خواهران را غمگساری کن

چو یابی نا صبور این مستمندان را صبوری ده چو بینی بیقرار این بی کسان را بیقراری کن

به هر دردی که باشد جز صبوری نیست درمانش«صبوری» دردمند ار شد ندانم چیست درمانش؟ ______________________________

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 2،ص:1004

عمّان سامانی

میرزا نور اللّه عمّان سامانی ملقب به «تاج الشعراء» از شعرای به نام نیمه ی دوم سده ی سیزده و اوایل سده ی چهاردهم هجری به شمار می رود. اگرچه پدر، عمو و جدّش از شعرای سرشناس عهد ناصری بوده و همگی در ادب و عرفان دستی داشته اند ولی اشتهار هیچ یک به عمّان نمی رسد.

عمّان سامانی در شب شنبه نوزدهم ذی الحجّه سنه ی 1258 ه. ق. در سامان متولّد شد و در شب سه شنبه مطابق دوازدهم شوال 1322 قمری وفات یافت. جنازه ی وی را در مسجد جامع سامان به رسم امانت به خاک می سپارند و بعدها براساس وصیت او، جنازه اش را به نجف اشرف منتقل می سازند. سامان در حال حاضر مرکز بخش «لار» استان چهارمحال بختیاری است که در سابق جزیی از استان اصفهان به شمار می رفته و بعدها به صورت استان مستقلی در آمده است. سامان علیرغم محدوده ی کوچک خود از نظر جغرافیایی، از دیر زمان تاکنون سرزمین علم و ادب و عشق و هنر و عرفان بوده و سخنورانی را در دامن

خود پرورش داده است که برای نمونه می توان از شعرایی چون: عمّان، دریا، قلزم، محیط، جیحون، قطره، سحاب، نیسان، خورشید، ذره، افلاکی، کیهان، دهستان، تبیان، عرفان، حشمت و سامانی نام برد.

در مورد آثاری که از عمّان سامانی باقی مانده است بایستی از: «معراج نامه»، «گنجینه الاسرار»، «مخزن الدرر» و دیوان او نام برد.