دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 841

اشاره

محمد صادق سمنانی متخلّص به «رفعت»، از شاعران دوران مشروطیّت است که با عارف قزوینی ارتباط نزدیکی داشته است.

او به زبان عربی مسلّط و در علوم هیأت، جفر، رمل، فلسفه و حکمت نیز وارد بوده است. جوانی خود را در سمنان گذراند و سپس به سفر حج رفته و بقیّه ی عمر خود را در سلک درویشان و بسیار بی تکلّف زیسته است. او تا آخر عمر مجرّد باقی ماند و سالهای آخر عمر را در تهران به سر برد.

دیوانش در حدود هفت هزار بیت دارد و کتاب سرّ الاسرار (تفسیر سوره یوسف) او نیز دارای 6 هزار بیت می باشد. از باقی آثارش اطلّاعی در دست نیست. خود در مقدّمه ی کتاب سرّ الاسرار ادبیات خود را پنجاه هزار بیت ذکر می کند. دیوانش شامل غزلیّات، قصاید و مسمّطات است.

رفعت به سال 1350 ه. ق. (1310 ش) وفات یافته است.

رفعت به علی بن ابی طالب علیه السّلام و خاندان او ارادتی خاص می ورزید و از این روی قسمتی بزرگ از دیوان او حاوی اشعار و علی الخصوص مسمّطهای شیوایی در مدح آن بزرگواران است «1».

-*-

مسمط:

ماه افلاک بنی هاشم یعنی عبّاس از ابو الفضل از این فضل بجو نام و نشان ساقی باقی دین، هستی و سقای حسین

نشئه بخش می، از خُمِّ تَولّای حسین