دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 865

«شمع جمع» دارای 6876 بیت می باشد بدین شرح: 26 قصیده، 60 غزل، 11 قطعه، 539 رباعی، 12 مسمّط، 5 ترجیع بند و 2 مثنوی.

فؤاد مسلمانی پاک اعتقاد و شیعه ای اثنی عشری است و همچون همه ی عارفان راستین تشیّع را «اسلام علی» «1» می شناسد و کمتر شاعری در دوره ی وی می شناسیم که همچون او توانسته باشد بعد از قرآن که بیشترین قصاید و مثنویهایش آراسته به آیات و بیّنات است و از دو اثر عالی عرفان اسلامی یعنی نهج البلاغه و صحیفه ی سجّادیه متأثر و برخورداری یافته باشد.

همچنین قوی ترین و ارزشمندترین جنبه ی عاطفی و ایمانی وی، عشق و ارادتش به مولای متّقیان است که بیش از دو سوم اشعار اوست. همچنین در مورد سرور شهیدان حسین (ع) که پای بر سر هستی نهاد و تاج شرافت بر سر بنی آدم ... عشقش بر عقل فائق آمد و اثبات حق را در نفی علایق دید لذا بسی آسان دل از خلایق برید و به خالق بست «2».

-*-

قصیده:

شنیدم ظهر عاشورا که آن مِهر جهان آراروان شد بی کس و تنها به رزم فرقه ی کافر

گرفت آن نقطه ی توحید جا در مرکزِ میدان چو پرگارش به گِرد آمد سپاه از ایمن وایسر

ستاد آن ماه برج آفرینش در میان تنهابر گِردش هاله مانند آمدند آن قومِ بد اختر

به ارشاد آن کلام اللّه ناطق در حدیث آمدبه

آواز جلی فرمود: کای قوم ستم گستر