دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 883

وز پِیَش اصحاب در آتش شدندو اندر آن آتش زر بی غش شدند

جانشان را بس که از حق شوق بودچون سمندرشان در آتش ذوق بود

اندر آن دریای آتش بی ألَم سوختند آن قوم عاشق بر عدم

چون فنا گشتند در غیب وجودسر برآوردند اینک از شهود

آسمان ها مات از کردارشان ماه و اختر محو از انوارشان

اینک از اجسامشان هر قطره خون روحشان رامست بحری از شوؤن

تا قیامت آن شهیدان زنده اندنامشان را پادشاهان بنده اند

روحشان را با کمال هیمنت «1»بر قلوب خلق باشد سلطنت

در شکست خود چو حق را طالبندزیر خنجر بر اعادی غالبند

اولیا را نیست در کشتن شکست حق شکست آن را که اینجا ورشکست