دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 892

غرّه ی غرّای او بود چه یکپاره ماه قامت رعنای او شاخ گل نسترن

به یاری شاه عشق خسرو جمجاه عشق فکند در راه عشق دست و سر و جان و تن

به خون سر شد خضاب، صورت چون آفتاب معنی حسن المآب عیان به وجه حسن

به باد بیداد رفت شاخ گل ارغوان ز تیشه ی کین فتاد ز ریشه سرو چمن

تا شده رنگین به خون جعد سمن سای اوخورده بسی خون دل ناقه ی مشک ختن

همای اوج ازل به دام قوم دغل به کام گرگ اجل یوسف گل پیرهن

به دور او بانوان حلقه ی ماتم زدندشاهد رخسار او شمع دل انجمن

چه شمع در سوز و ساز لاله ی باغ حسن خداست دانای راز ز سوز داغ حسن

3

ای به محیط وفا نقطه ی ثابت قدم نسخه ی صدق و صفا دفتر جود و کرم