دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم جلد 2 صفحه 906

شد لعل دُر فشان حقیقت زمرّدین الماس کین چو بر جگر مجتبی زدند

پس در قلمرو غم و اندوه و ابتلاکوس بلا به نام شه کربلا زدند

فرمان نوخطان رکابش که خطّ محوبر نقش ماسوی ز کمال صفا زدند

دست و لا زدند به دامان شاه عشق بر هر دو عالم از ره تحقیق پا زدند

در قلزم محبّت آن شاه، چون حباب افراشتند خیمه ی هستی به روی آب

4

ترسم که بر صحیفه ی امکان قلم زنندگر ماجرای کرب و بلا را رقم زنند

گوش فلک شود کر و هوش ملک ز سرگر نغمه ای ز حال امام امم زنند

زان نقطه ی وجود حدیثی اگر کنندخطّ عدم به ربط حدوث و قِدَم زنند

آن رهبرِ عقول که صد همچو عقل پیردر وادی غمش نتوان یک قدم زنند