دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم صفحه 41

2- آرامگاه جوانمردان شب زنده داری که در دامن این دشت و تپّه ها خدا را عبادت کردند.

3- آرامگاه جوانانی که امر خداوند را اطاعت و در راه خدا به شهادت

رسیدند و در غارها و تپه های بیابان آرمیدند.

4- اگرچه آنها در آرامگاهها آرمیدند ولی عزّت و شرف را به ارمغان آوردند و اگرچه لباس های آنان به خون آغشته است،

5- اما این آرامگاهها برای آنان کاخهای وسیع و جاویدان شده است.

*** رباب (س)

رباب دختر امرئ القیس بن عدی بن اوس، عالمه و شاعره از ارباب فصاحت و بلاغت است. پدرش از نصارای عرب شام بود که در زمان عمر بن الخطّاب اسلام آورد. رباب با حضرت امام حسین (ع) ازدواج کرد و سکینه و عبد اللّه (علی اصغر) از او متولّد گشتند. ابا عبد اللّه نسبت به همسر و دخترش علاقه زیادی داشت. هنگامی که حضرت امام حسین (ع) با اهل و عیال خود از مدینه راهی مکّه و سپس کوفه شد، رباب همراه دو فرزند خود از ملتزمین رکاب امام (ع) بودند و در روز عاشورا شاهد همه ی مصائب و سختی ها و دشواری ها بود. پس از واقعه ی جانگداز طف او همراه سایر خاندان عصمت و طهارت (ع) اسیر گشت و با قافله اسیران کربلا راهی کوفه و سپس شام شد. رباب نیز در نهایت فصاحت برای مردم کوفه شقاوتهای سپاه کوفه را در کربلا بیان و بازگو فرمود و مردم را از ظلم حکومت جبّار أموی آگاه کرد. رباب (س) با سایر خاندان آل رسول (ص) به مدینه بازگشت و در حیاط خانه، بدون سایبان و سقف مجالس عزا و نوحه سرایی برپا کرد. «2»

رباب سرنوشت شگفتی داشت. او که دیده بود چگونه در آفتاب تند و سوزان کربلا، حسین (ع) را تنها شهید کردند و سپاه عمر بن سعد با نیزه و شمشیر بر پیکر پاک

او ضربه زدند و اسبها بر پیکر امام (ع) تاختند. او که با دیدگان اشکبار خود از کنار اجساد شهدا گذشته بود از عمرش آنچه باقی بود را به ماتم و اشک گذراند و هرگز زیر سقفی ننشست. «3»

او آنقدر گریست که دیگر چشمانش یاری نکرد و به گونه ای که اشک در دیدگانش نماند «4». وی به سال 62 هجری یکسال بعد از واقعه عاشورا از دنیا رحلت فرمود. «5»