دانشنامه شعر عاشورایی: انقلاب حسینی در شعر شاعران عرب و عجم صفحه 75

دانشنامه ی شعر عاشورایی، محمد زاده ،ج 1،ص:64

سلیمان بن قتّه

ابو ایوب، سلیمان بن حبیب محاربی عدوی تیمی قرشی، برده ای از تیم بن مرّه بود. مادرش قتّه نام داشت و سلیمان به نام مادرش شهرت یافته است. سلیمان از شاعران پرهیزکار شیعه در قرن اول هجری است و همه ی اشعار او به بنی هاشم اختصاص دارد.

سلیمان مدت چهل سال در دمشق منصب قضاوت داشته است و به سال 126 ه. ق. در دمشق درگذشته است. «1»

سلیمان از دوستداران امام حسن (ع) بوده است و ابیاتی در مرثیه ی امام حسن (ع) سروده است که نشان دهنده ی نزدیکی او به امام بوده است:

«خداوند سخن کسی را که خبر مرگ حسن را آورد، تکذیب فرماید. هرچند با هیچ بهایی نمی توان آن را تکذیب کرد. تو دوست یگانه و ویژه ام بودی و هر قبیله از خویشتن

مایه ی آرامشی دارند. در این دیار می گردم و تو را نمی بینم و حال آنکه کسانی در این دیار هستند که همسایگی آنان مایه ی غبن و زیان است. به جای تو آنان نصیب من شده اند، ای کاش فاصله ی میان من و ایشان تا کناره ی خلیج عدن بود.» «2»

-*- سلیمان بعد از حادثه ی عاشورا به کربلا رفت و مرثیه ای را در برابر کشتگان کربلا سرود: