کرامات الحسینیه جلد اول صفحه 155

چون وفات کرد قوم و خویشان او حسب الوصیه او را غسل داده و کفن نمودند و در تابوتی گذاردند و به سوی نجف حمل کردند .

شب حضرت امیر(ع ) به خواب بعضی از خدامان حرم خود آمدند و فرمودند : فردا صبح نعش یک فاسقی را از بغداد می آورند که در زمین نجف دفن کنند بروید و مانع این کار شوید و نگذارید او را در جوار من دفن کنند .

فردا که شد خدام حرم مطهر یکدیگر را خبر کردند رفتند بیرون دروازه نجف ایستادند که نگذارند نعش آن فاسق را وارد کنند هر قدر انتظار کشیدند کسی را نیاوردند .

شب بعد باز در خواب دیدند حضرت امیر(ع ) را که فرمود : آن مرد فاسق را که شب گذشته گفتم نگذارید وارد شوند فردا می آیند بروید به استقبال او ، و او را با عزّت و احترام تمام بیاورید و در بهترین جاها دفن کنید .

گفتند : آقا شب قبل فرمودید نگذارید و حالا می فرماید بهترین جاها دفن شود ! ؟

حضرت فرمود : آنهائیکه آن نعش را می آوردند شب گذشته راه را گم کردند و عبورشان به زمین کربلا افتاد باد وزیده خاک و غبار زمین کربلا در تابوت او ریخته از برکت خاک کربلا و احترام فرزندم حسین (ع ) خداوند از جمیع تقصیرات او گذشته و او را

آمرزید و رحمت خود را شامل حالش گردانیده . (57) حریم کعبه عشق است آستان حسین

محیط جوهر عشق خداست جان حسین

چراغ هیچ کس اَر تا به سحر نمی سوزد

جهان فروز بود نور جاودان حسین