کرامات الحسینیه جلد اول صفحه 33

و قد مات عطشانا بشط فرات

یک وقت ناله ضعیفی از طرف راست منبر بلند شد و به گوشم رسید که گویا زنی زمزمه می کند چون گوش دادم شنیدم که گریه می کرد و سخنانی می فرمود که : از جمله سخنانش این بود که می فرمود : (یا ولدی یا حسین ) یعنی ای فرزندم ای حسین (ع ) چون من متوجه سمت چپ و راست شدم کسی را ندیدم از این مسئله تعجب نمودم ! ! آنگاه یقین نمودم این صدای بی بی عالم زهرای اطهر سلام اللّه علیها می باشد پس بی اختیار شدم و بر سر و سینه خود چنان زدم که پدرم از بالای منبر متوجه من شد و گفت چه رسیده است تو را ؟

من ساکت شدم ولی صدای ناله پی در پی می آمد تا اینکه پدرم از منبر فرود آمد و آن ناله قطع شد چون از آن مجلس خارج شدیم پدرم به من فرمود به تو چه رسیده بود که در وقت مصیبت خواندن من تو بی طاقت شدی و حال اینکه این نحو اشعار را تو می دانی .

قصه را

برای مرحوم پدرم نقل کردم آن مرحوم بی طاقت شده و مشغول بگریه کردن شد و مرا دعا نمود که با محمّد و آل او صلوات اللّه علیهم اجمعین محشور شوم آنگاه فرمود : منهم با تو باشم .

چون هفته دیگر شد در همان وقت هفته گذشته به آن مجلس رفتیم ناگاه دیدم مملو از جمعیت است که من ایشان را نمی شناختم و نور از صورت های ایشان متصاعد بود پس تعجب نمودم ! ! !

با خود گفتم : اینها مردمان نجف نیستند . و یقین نمودم که اینها انوار اللّه اند که برای خوشنودی صاحب آن مجلس حاضر شده اند . و بعد از آن قضیه تمام هفته هائیکه آن مشهدی رحیم روضه داشت ، ازدحام کثیری می شد تا اینکه بانی مجلس فوت شد مجلس تعطیل گردید . و من این سرگذشت را می گویم در حالیکه شاهد می گیرم بر خود خدا را که در گفتار خود صادقم . (11) بازم بسر فتاد هوای تو یا حسین (ع )

در دل مرا است شوق لقای تو یا حسین (ع )

خواهد که دم زند به ثنای تو طبع من

باشد شعار من چه ثنای تو یا حسین (ع )