کرامات الحسینیه جلد اول صفحه 45

گر به گیتی سخن آید به میان از غم و عشق

که زند نارو شرر بر دل و غم خانه اوست

سوخت جانها همه از آتش سوزان غمش

غم او شمع دل و جان همه پروانه اوست

سالک راه چو فیض دل خود می جوید

اثر گریه و زاری عزا خانه اوست

دل تهی دار بجز عشق حسینی (ع ) که حقیر

در الست عهد به بستی و پیمانه اوست

امام زمان (ع ) روضه می خواند

شهید عظیم الشاءن شیخ احمد کافی واعظ اهلبیت (علیهم السلام ) رضوان اللّه تعالی علیه نقل فرمود که خود مرحوم ملا احمد مقدس اردبیلی فرمود : با طلاب ها پیاده کربلا می آمدیم (اوقات زیارتی حضرت اباعبداللّه (ع ) که می شود از نجف ده تا ده تا ، بیستا بیستا ، حرکت می کنند و کربلا می آیند) در بین راه یک آقا طلبه ای بود که گاهی برای ما روضه می خواند که امام حسین (ع ) یک نمکی در حنجره اش گذاشته بود .