کرامات الحسینیه جلد دوم صفحه 77

کن قسمتم که چهره بسایم بخاک تو

جان مرا چه قدر که گردد فدا تورا

جان جهان فدای تن چاک چاک تو

چون رعد ناله کرد ، چو برق بهار سوخت

هرکس شنید شرح غم دردناک تو

خورشید چهره کرد ز خجلت نهان چو دید

کردند دشمنان تو قصد هلاک تو

روشن به نور رحمت خود کن مرا

ای توتیای دیده من خاک پاک تو

بی ارزش کردن زیارت