کرامات الحسینیه صفحه 344

گریه ای که در اطرافم بود با شدّت گریه من شدّت میگرفت ، کم کم خودم را مثل آنکه در مجلس روضه پرجمعیّت و با حالی قرار گرفته باشم حس می کردم .

حال نمی دانم در و دیوار بامن گریه می کردند ، یاملائکه آسمان در آن خانه جمع شده بودند و زمزمه داشتند ، یا آنکه مؤ منین از جنّ بامن هماهنگی می کردند ، هرچه بودمن خوشحال بودم که امروز تنها نیستم ، مدتی این وضع به طول انجامید کم کم صداهای گریه و شیون تمام شد و سپس مجلس معطّر و منّور به تجلیّات حضرت بقیّه اللّه ع گردید و فیوضات فوق العاده ای نصیبم شد که از نقلش معذورم . اینجا من هرچه اصرار کردم که مختصری از خصوصیّات آن تشرف را نقل کند ، حاضر نشد و من هم که همین مقدار از قصه را در اینجا نقل کردم برای این که به عاشقان حضرت بقیه اللّه روحی فداه بگویم گریه بر سیّد الشّهدا ع آن هم صبح و شام فوائد بسیاری دارد و اگر کسی بخواهد به فیض عظمی ملاقات آن حضرت موفق شود می تواند به این وسیله متوسل گردد . (42) بیا ای دوست تا باهم بسوزیم

چو شمع محفل ماتم بسوزیم

من و تو سوگوار یک عزیزیم

بیاتا هردو در یک غم بسوزیم

بیا چون شمع و چون پروانه باشیم

به گردهم برای هم بسوزیم

بیا بامحرمان دمساز گردیم

چرا از طعن نامحرم بسوزیم

چو می خواهی در آن عالم نسوزی