بانک جامع عاشورا صفحه 1092

و نیز روایت شده است: عبدالله بن عبّاس، برای جلوگیری از حرکت امام(علیه السلام) به سمت کوفه، بسیار پافشاری کرد. امام(علیه السلام)برای آرام کردن وی به قرآن تفأّل زد و این آیه آمد: «(کُلُّ نَفْس ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَکُمْ) هرکسی مرگ را می چشد و

پاورقی

1 . ماجرای روز شنبه در میان قوم یهود بدین صورت بوده است که آنان از صید ماهی در آن روز منع شدند ولی گروهی از آنان بدون توجّه به فرمان خداوند، به صید ماهی پرداخته و مورد خشم الهی قرار گرفتند و گرفتار عقوبت شدند.

صفحه 349

شما پاداش خود را خواهید گرفت!».(1)

امام(علیه السلام) افزود:

«(إِنَّا للهِِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ); ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم».(2)«صَدَقَ اللهُ وَ رَسُولُه; خدا و پیامبرش راست فرمودند».

سپس فرمود: «یَا ابْنَ عَبّاسِ فَلا تُلِحَّ عَلیَّ بَعْدَ هذا فَإِنَّهُ لا مَرَدَّ لِقَضاءِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ; ابن عبّاس! دیگر پس از این پافشاری مکن که فرمان و قضای خداوند برگشت ندارد!».(3)

این تعبیرات به وضوح نشان می دهد که امام(علیه السلام) یک مأموریّت الهی در این حرکت داشت که از سوی خداوند و پیامبر(صلی الله علیه وآله) به او ابلاغ شده بود، و در آن مسیر با عزم راسخ گام بر می داشت.

ولی امثال ابن عبّاس که از مسائل پشت پرده غیب بی خبر بودند به گونه ای دیگر به مسأله نگاه می کردند، و پیمودن طریق عافیت و تسلیم شدن در برابر بیعت یزید را ـ از سر خیرخواهی ـ ترجیح می دادند!