بانک جامع عاشورا صفحه 1097

محمّد بن حنفیّه گفت: «(إِنَّا للهِِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ); ما از آن خداییم و به سوی خدا بر می گردیم». با این حال چرا این زنان را با خود می بری؟!

امام(علیه السلام) فرمود: «قَدْ قالَ لِی: إِنَّ اللّهَ قَدْ شاءَ أَنْ یَریهُنَّ سَبایا ; رسول خدا به من فرمود: خداوند می خواهد که آنان را اسیر ببیند!!».

امام(علیه السلام) پس از این گفتگو با برادرش خداحافظی کرد و رفت!(1)

دستوری که پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) در عالم رؤیا به فرزند دلبندش امام حسین(علیه السلام) داد، پرده از روی حقیقت مهمّی برداشت و آن این که گاه درهم شکستن دشمن سبب پیروزی و رسیدن به اهداف مقدّس می شود و گاه شهادت و اسارت، و این بار نوبت

پاورقی

1 . لهوف (الملهوف)، ص 127-128 و بحارالانوار، ج 44، ص 364.

صفحه 354

شهادت و اسارت بود!

بی شک، خواست خدا بدون حکمت نیست، حکمت بالغه الهی ایجاب می کرد که با شهادت امام و یارانش و اسارت همسر و خواهر و دخترانش از یک سو، پرده از چهره ننگین حاکمان ظالم و بی ایمان بنی امیّه برداشته شود و جهان اسلام بر ضدّ آنها بشورند و از سوی دیگر، امام حسین(علیه السلام) و یارانش جایگاهی در تاریخ جهان پیدا کنند که اسوه و قدوه ملّتهای مظلوم گردند و درس آزادگی را از مکتب آنها فراگیرند و از سوی سوّم، امام(علیه السلام) به مقامی رسد که بزرگترین شفیع روز جزا گردد!

39 ـ امام (علیه السلام) از شهادت خویش خبر می دهد