بانک جامع عاشورا صفحه 1117

امام(علیه السلام) فرمود:

«یا حُرُّ! کَأَنَّکَ تُخْبِرُنِی أَنِّی مَقْتُولٌ ; ای حرّ; گویا از کشته شدن مرا می ترسانی؟».

حرّ عرض کرد: «آری اباعبدالله! من در این مورد شکّی ندارم (که اینها چنین تصمیمی دارند) مگر آن که از همان راهی که آمده ای برگردی».

امام(علیه السلام) فرمود:

ما أَدْری ما أَقُولُ لَکَ وَ لکِنِّی أَقُولُ کَما قالَ أَخُو الاَْوْسِ حَیْثُ یَقُولُ:

سَأَمْضی وَ ما بِالْمَوْتِ عارٌ عَلَی الْفَتی

إِذا ما نَوی خَیْراً، وَ جاهَدَ مُسْلِماً

وَ وَاسَی الرِّجالَ الصّالِحینَ بِنَفْسِهِ

وَ فارَقَ مَذْمُوماً وَ خالَفَ مُجْرِماً

أَقْدِمُ نَفْسی لا أُریدُ بَقاءَها