بانک جامع عاشورا صفحه 1183

آنها که به نهج البلاغه علی(علیه السلام) آشنا هستند می دانند، کار امام(علیه السلام) و برنامه او مانند پدرش علی(علیه السلام) روشنگری و بیدارسازی بود، و از طرق مختلف این هدف الهی را دنبال می کرد، تا نسبت به آنها که اندک امیدی به هدایتشان هست، اتمام حجّت شود.

گاه از طریق تشویق و بشارت، گاه از طریق عواطف انسانی، گاه به وسیله اعتقادات دینی و مذهبی، و گاه از طریق انذار و تهدید به عذاب های الهی، این هدف را پی گیری می کرد. ولی افسوس آن گروه ستمگر و خیره سر، کمترین لیاقت هدایت را نداشتند و در گرداب دنیاپرستی آن چنان غوطهور بودند، که به گمانِ آب، در پی سراب می دویدند!

تمام قرائن و شواهد نشان می دهد که امام(علیه السلام) و یارانش کاملا از شهادت خود خبر داشتند، و کمترین ترسی از این نظر به خود راه نمی دادند.

آنها مرگ شرافتمندانه را در زیر ضربات تیر و خنجر و شمشیر، بر زندگی توأم با ذلّت در سایه کاخ های پر شکوه ترجیح داده بودند، و در هیچ یک از این کلمات

پاورقی

1 . مقتل الحسین خوارزمی، ج 2، ص 6-8 و بحارالانوار، ج 45، ص 8-10.

صفحه 434

کمترین تردیدی دیده نمی شود ; چون می دانستند این مرگ مایه حیات جاویدان، و مایه حیات جامعه اسلامی و بیداری آنها و نجات اسلام از چنگال احزاب جاهلی و منافقان است، گوارا باد بر آنها، گوارا باد، هنیئاً لَهُمْ ثُمَّ هَنِیئاً لَهُمْ.

75 ـ اعتراف کوفیان در مقابل منطق گویای امام (علیه السلام)

امام(علیه السلام) در مقابل لشکر در حالی که بر شمشیر خود تکیه داده بود با صدای بلند فرمود: