بانک جامع عاشورا صفحه 297

خاموش محتشم که از این شعر خون چکان

خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب

در دیده اشک مستمعان خون ناب شد

از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد

خاموش محتشم که از این نظم گریه خیز

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین

روی زمین به اشک جگرکون کباب شد

جبریل را از روی پیمبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود خطائی چنین نکرد

بر هیچ آفریده جفائی چنین نکرد