بانک جامع عاشورا صفحه 349

و در آسمان پر ستاره ایثار و جهاد ، عاشورا چونان کوکبی خونین درخششی ویژه دارد .

آری . . . آنک خدای خواست که خون را به قیام بیند و رایت سرخ حقیقت و راستی را به تماشا ایستد ، خو ای ، ذلت باطل و پلیدی را به نظاره بنشیند .

آنک . . . مشیت رب الارباب بر این شد که رزمی سرخین بر پا شود ، نور و ظلمت در مصاف شوند و حق و باطل به پیکار بر خیزند تا حماسه ای پرشکوه تحقق یابد و آوازه اش در همیشه تاریخ بماند .

61 سال از هجرت پیامبر(ص ) می گذرد ، و اینک حسین (ص ) ، هم او که در مهبط وحی جبرائیل و در دامن پاک پیامبر ، پرورش یافته است ، پرچم امامت را در راستای رسالت ابراهیم خلیل الله علیه السلام و محمد رسول الله (ص ) بر دوش گرفته است تا کاروان بشریت را تا دروازه های نور ، راه بنماید و کشتی نجات انسان را در شط سرخ شهادت ، به پیش راند .

در سویی سپاهیان جبهه نور و منادیان حق و راستی قامت کشیده اند و در دیگر سوی لشکریان شب و آواز گران سیاهی و پلیدی به صف شده اند و خورشید عاشورا نظاره گر این پیکار خونین و نبرد سرخ !

خورشید آمده است تا سر انجام نبرد را در سینه بنگارد و بر گوشهای همه آیندگان تاریخ قصه را باز گوید .

و حسین (ص ) زره به تن کرده است ! تنها با 72 تن یار در برابر انبوه سپاه کفار !

خاک کربلا ، به انتظار که رزمیدن رزمگران جبهه حق و یزیدیان شب زده را به تماشا بنشیند .

و عاقبت ، انتظار به پایان می رسد و رزم آغاز می شود ، حسینیان را شور و ولوله می افتد که به زودی در بستری سرخ ، پیامبر را بر بالین خویش می بینند و بهشتیان جنت خدای را دیدار می کنند .

و در دیگر سوی ، خفا شان شب را هراس می افتد که بزودی سپیده نور ، قلب سیاهی را می شکافد و پایان هستی شب را اعلام می کند .