بانک جامع عاشورا صفحه 395

در سوگ نبی جهان سیه می پوشد

در سینه دل از داغ حسن می جوشد

از ماتم هشتمین امام معصوم

هر شیعه ز درد ، جام غم می نوشد

رحلت

یا محمد(ص ) از رحلت تو چه بگوئیم و چه بنویسیم که براستی وصف این غم بزرگ ، این رحلت جانگذار و وصف کبری و داهیه عظمی در توان کدامین قلم و کدامین بیان است ؟

محمد(ص ) ، ای گرامیترین خلق نزد پروردگار ، ای آفتاب جانبخش جهان ، ای روح وجود عالم ، براستی کدامین قلم است که از تو ، به صورتی بایسته و شایسته یاد کند ؟ . . . آری . . .

گاهی که ستاره ای از آسمان کوچ میکند میگوئیم ما را چه غم که هنوز ماهی و مهتابی باقیست ، اما بنازم به آن ماه شب افروزی که با رفتنش ، کاروان نور را به ارمغان میاورد و انبوه ستارگان دیگری را روشن میسازد . . .

و تو ای برگزیده ترین برگزیدگان خلق ، ای رسول حق ، چنین بودی آری . . . آسمان بر بام خانه پیغمبر منتظر است ، انگار که کواکب آر حرکت باز ایستاده اند و زمین دیگر نمی چرخد ، در این لحاظ سنگین و اندوهناک گوئی این محمد(ص ) نیست که از دار دنیا میرود بلکه کل انبیاء و پیامبران هستند که از این جهان میروند . خاتم انبیاء با تنی خسته و چشمی نگران (بخاطر حال امتش ) این جهان را ترک میکند .

اینک او امتش را تنها میگذارد و از این فانی سرا به باقی سرا میشاند ، او غم از رفتن ندارد ، اندوه از رحلت و ترک این خاک ندارد که اگر غمی و اندوهی بر سینه اش سنگینی میکند ناراحتی و بی تابی از برای امت نوپایی است که یک مکتب الهی را پذیرفته است و به همین خاطر در مقابل دشمنان داخلی و خارجی زیادی قرار گرفته است . غمش غم امتی است که باید حرکتش را به سوی الله یک لحظه متوقف نسازد ، چه رنجها که برای این حرکت متحمل نگشت و چه حرفها که از دوست و دشمن نشنید ، اگر در دل همیشه به یاد و فکر امت بود بخاطر عشقی بود که به خدای امت داشت .