از دست دادن این سلاح به نام عرفان، صلاح امّت نمی باشد، و هرگز تبلیغ شادمانی وفق مُراد، امام حسین(علیه السّلام) نیست.
چرا گفت کمرم شکست؟ تا تو هم به امامت تأسّی کنی، و داغ علی اکبر و قاسم و عباس را بفهمی و در این مصائب مصیبت زده باشی.
اللّه اکبر، دل را ببین، دل دار را ببین، کدام بنده است به این مقدار دل داشته باشد؟
مگر نمی دانست؟ بله از اوّل می دانست، این جا تهلکه نیست، این جا حیات طیّبه است، از اوّل بله گفت و تا آخر ایستاد.
«اشهد انک قد اقمت الصلوه»، اقامه ی صلاه، اقامه ی عبودیّت، تدریس عملی بندگی، مگر ابراهیم قضیّه ی اسماعیل را نمی دانست؟! مگر اسماعیل قضیّه ی خنجر و حنجر را نمی دانست؟! اینجا وادی بلی گفتن است، تهلکه آن است که تو در آن غوطه وری، تهلکه، جهل تو به مبانی عبودیّت و غفلت نسبت به عاشورائیان است.