- مقدمه 1
- متن تأييديه فقيه اهلبيت حضرت آية اللّه حاج سيدمرتضي خاتمي درخصوص 1
- اَلاِْهْداءِ 1
- جهان پـس از مـرگ و پـايـان كشمكشها 3
- معنــاي لغــوي و اصطــلاحي معــــاد 3
- شأن نزول 4
- امكانواثباتمعادازراهتوجّهدادنبهآفرينشآغازينانسان 7
- شـــــأن نــــزول 8
- به پـرتـوي از قـدرت خــدا بر فـراز ســرتان بنگــريد 11
- تصويرسازي زيباي قرآنكريم دربارهمعاد 21
- پرتوي از شاهكار خدا در آفرينش 23
- پندارشركگرايان دربارهمعاد و روشنگريقرآن 28
- چرا انكار معاد؟ 32
- تفكر برانگيزترين دليل در امكان معاد 33
- مــردگان را اين گــونه زنده ميسازيم 38
- معاد و قصه اصحاب كهف 44
- از ورقگرداني ليل و نهـار انديشه كن! 47
- و آنگاه... 49
- سـه ديدگاه 51
- معاد در عالم جنين 56
- دلايل معــاد در عــالم گيـاه 64
- معاد و دو پرسش تفكرانگيز و هدايتبخش 66
- دلايل معاد 70
- امكان معاد ازطريق اثباتآفرينشنوزاد 72
- امكانمعادازطريقاثباتوفات 74
- امكانمعادازطريقاثباتحيات دراراضيموات 78
- امكان معاد از طريق اثبات پيدايش آب 83
- امكـان معـاد از طـريق اثبـات پيـدايش آتش 86
- دلايـل هفتگـانه براي امكان معاد (2) 91
- روز آشكارشدن بازندگي و زيانكاري جبرانناپذير 94
- از آن خبر بزرگ ميپرسند؟ 97
- چگــونگي آفرينش جديد در قيامت 100
- آيابدنها و استخوانهايپوسيده دگرباربهپاميخيزند؟ 103
- شأن نزول 103
- دوزخيان تيرهبخت 104
- معاد تجليگاه ارزشهـاي واقعـــي 106
- «كتابنامه» 108
تَغابُن: اين واژه از ريشــه «غَبْن» به مفهــوم آشكــار شدن زيان و خسران است.
روشن است كه منظور از «روز گردآوري بزرگ انسانها» روز رستاخيز همگاني است؛ همانروزيكه تماميانسانها از آدم تا آخرين فرزندش برانگيخته خواهند شد.
ذلِـكَ يَـوْمُ التَّغابُنِ
آن روز، روز آشكــار شــدن زيان و زيــان كاري بــزرگ و جبــرانناپذير است.
آن روز، روزي اســت كه بــرنده و بــازنده ، زيـــان كــار و به زميــن خــورده ، سعــادتمنـــد و تيــرهبخت شنــاختــه شــده و صــفّهــا مشخــص ميگـــــردد.
واژه «تَغابُن» از باب «تَفاعُل» است و از ماده «غَبْن» برگرفته شده و منظور اين است كه آن روز روشن ميگردد كه چه كسي در زندگي خير و نيكي را پيشه ساخته و اينك به پاداش آن نايل آمده و چه كسي بدي و گناه را ترك كرده و از عذاب و كيفر سهمگين قيامت در امان مانده است. و نيز آشكار ميشود كه چه كسي زشتي و اصلاحناپذيري و حقستيزي را پاي فشرده و شايستهكرداري و دادگري و كارهاي خــداپسنـدانه را وانهــاده و اينـك گــرفتــار است.
(102) «»
ممكن است منظور اين باشد كه: آن روز روشن ميشود كه انسان باايمان بهره خويش از لذتهاي دنيا را به اميد رسيدن به نجات و نيكبختي آخرت ترك كرده و در سراي آخرت به پاداش خود رسيده است و احساس ميكند كه برنده است و در برابر آن انسان كفرگرا و گناهپيشه است كه در زندگي نيكوكاري و بزرگمنشي را وا نهاده و به زشتي و ستم روي آورده و آنجا درمييابد كه بازندهاي تيرهبخت است.
با اين بيــان آن روز، روز «غابِن» و «مَغْبُــون» يا بــرنــده و بــازنــده است و ايــن نــــام ديگـــر روز رستـــاخيـــز ميبــاشــد.
به باور «مُجاهِد» و «قتاده»، «يَوْمُ التَّغابُن» روزي است كه هم بهشتيان احساس باختن و زيانديدگي ميكنند و هم دوزخيان؛ چرا كه آنان درمييابند كه اگر كارهاي شايسته بيشتري انجام ميدادند و در دادگستري و بشردوستي و قانونگرايي دقت و جهاد بزرگتري ميكردند، جايگاه والاتري را به دست ميآوردند و گروه تيرهبخت نيز با نگاه به همنوعان و همدينان خويش در بهشت، با همه وجود احساس زيانكاري ميكننـــد كه خود را گــرفتار آتش و عـــذاب كردهاند.