از مباهله تا عاشورا صفحه 110

مصالح دنيا و آخرت انسانها كاري را، انجام نمي دهند

«2- گفته او وحي است»

«2- گفته او وحي است» با توجه به آياتي كه خداوند عالم، زير و بم گفتار و صحت رفتار رسول خود را به طور دربست، امضاء و تأييد نموده است و اين كه او بدون اجازه و رضاي خدا أبداً كاري و يا عملي را انجام نمي دهد و حرفي از دهانش بيرون نمي كند، پس ما نيز بايد دربست و بطور مطلق، گفتار و كردار او را بي چون و چراقبول نمائيم، و در باره معترضين به گفتارها و رفتارهاي آنحضرت چه در حيات و چه بعد از فوت (كه در اين كتاب، نمونه هائي از آن، آورده شده است،) منصفانه قضاوت وجايگاه آنان را در پيش خدا و رسولش بشناسيم. مي‌فرمايد:

1- و ماينطق عن الهوي إن هو الّا وحي يوحي «1»! پيغمبر باهوا و هوس حرف نميزند، گفتار او وحي است كه از جانب خدا به او وحي مي شود و در آيه ديگر مي‌فرمايد:

2- و ما آتيكم الرّسول فخذوه وما نهيكم عنه فانتهوا واتّقواللّه إنّ اللّه شديد العقاب آنچه را رسول خدا براي شما آورده بگيريد (و اجرا كنيد)، و از آنچه نهي كرده خود داري نماييد؛ و از (مخالفت) خدا بپرهيزيد كه كيفر خداوند سخت است. «2»

رسول خدا صلي الله عليه و آله در جواب عبداللّه بن عمر كه پرسيد هرچه از شما مي‌شنوم، بنويسم؟! اشاره به دهان مباركش كرد و فرمود: أكتب فو اللّه الّذي نفسي بيده مايخرج منه إلّاحق! بنويس به خدا قسم از آن، جز حق چيزي بيرون نمي آيد. «3»

و آيات فراوان ديگر كه در محل خود ذكر گرديده است

«3- دشمني بارسول خدا صلي الله عليه و آله»

«3- دشمني بارسول خدا صلي الله عليه و آله» 1- إنّ الّذين يحادّون الله و رسوله كُبِتوا كما كُبِتَ الّذين من قبلهم «1»

كساني كه با خدا و رسولش دشمني مي كنند خوار و ذليل شدند (نگونسار تاريخند) آن گونه كه پيشنييان خوار و ذليل شدند.

2- إنّ الّذين يحادّون اللّه و رسوله أُولئك في الأذلّين «2»

كساني كه با خدا و رسولش دشمني مي كنند؛ آنها در زمره خوار و ذليلانند.

از اين دو آيه و مانند آن چه نتيجه‌اي، مي‌گيريم و چه مي‌فهميم و چگونه تفسير مي كنيم و معناي دشمني را به چه صورتي مي دانيم و معنا مي‌كنيم؟! (دقّت كنيد)

«4- اذيت نكردن»

«4- اذيت نكردن» اذيت كردن ديگران از صفات ناپسند و رفتار زشت و مصداق بارز مردم آزاريست كه همه اين خصلتها، در هر شريعتي از شرايع آسماني و زميني و براي هر كسي، مورد مذمّت و توبيخ قرار گرفته و صاحبان عقل و خرد نيز آن را تقبيح نموده و متنفرند.

در قرآن كريم نيز، اذيت كردن بر پيامبر را تحريم كرده و آن را نشانه بي ايماني دانسته است؛ با صراحت كامل، كساني را كه، به آزار و اذيّت آن حضرت اقدام نمايند، لعنت كرده و عذاب دردناكي را درانتظار آنها قرار داده است.

1- و الّذين يؤذون رسول اللّه لهم عذاب أليم «3»

و آنها كه فرستاده خدا را اذيت كرده