از مباهله تا عاشورا صفحه 132

و طول قامتت هرگز به قد كوهها نرسد.

لقمان نيز به پسرش چنين مي‌گويد: و لا تصعّر خدّك للنّاس و لا تمش في الأرض مرحاً إنّ اللّه لا يحبّ كلّ مختالٍ فخورٍ* واقصد في مشيك «1»

(پسرم!) با بي اعتنائي از مردم روي مگردان، و مغرورانه بر زمين راه مرو كه خداوند هيچ متكبّر مغروري را دوست ندارد، (پسرم!) در راه رفتن، اعتدال را رعايت كن.

در روايات اسلامي نيز از بزرگان دين روش راه رفتن را به ما آموخته و ياد داده اند مانند المشي المستعجل يذهب ببهاءالمؤمن و يطفي‌ء نوره «2» سرعة المشي تذهب ببهاء المؤمن «3» (ببهاء المرء «4») (ببهاء الوجه «5»

راه رفتن شتابان، ابهت (وارزش) مؤمن رامي برد و امثال اين روايت كه در منابع ما فراوان است.

بدين جهت ادب همراه بودن با رسول خدا را اين گونه بيان مي كند.

يا أيّهاالّذين آمنوا لا تقدّموا بين يدي اللّه و رسوله واتّقوا اللّه إنّ اللّه سميع عليم «6»

اي كساني كه ايمان آورده ايد! چيزي را بر خدا و رسولش مقدم نشمريد (و در هيچ چيز و در هيچ حال از خدا و رسول خدا، پيشي مگيريد) و تقواي الهي پيشه كنيد كه